Vandaag is Joanne jarig! Vanochtend schijn ik met Ilse en Joanne gebeeldbeld te hebben. Letterlijk met beelden, want door de tube in mijn keel kon ik nog steeds niet praten. Op vragen van Ilse schijn ik ‘ja’ en ‘nee’ geknikt/ geschud te hebben, maar ik kan me helemaal niets van dat gesprek meer herinneren. Ik ben benieuwd of Ilse en Joanne het gemerkt hebben, want ik zeg thuis wel vaker ‘nee’, ‘ja’ en ‘amen’ zonder eigenlijk iets te horen…

Diezelfde ochtend kwam mijn vader me opzoeken. Hoe lang hij geweest is weet ik niet, maar van zijn bezoek herinner ik me alleen het afscheid. Dat moment is ook het allereerste moment dat ik me echt goed en heel bewust herinner sinds ik gesedeerd ben. Mijn vader hield mijn hand vast en hij vroeg mij of hij Joanne namens mij moest feliciteren. Omdat ik niet kon praten, kneep ik in zijn hand. Ik vond het zo erg dat ik Joannes verjaardag op deze manier moest ‘vieren’.

“Wij gaan nu naar Gorinchem want je nichtje is ook jarig,” hoorde ik mijn vader zeggen.” Ik wilde helemaal niet dat mijn vader wegging: ik voelde me heel ziek en ik was bang dat ik zou sterven. Als het zover was, wilde ik niet alleen zijn. Dit kon ik allemaal niet uitspreken, maar mijn vader voelde blijkbaar wel iets aan: hij probeerde mij gerust te stellen met de woorden “Het komt goed,” waarna hij mijn hand losliet.

Blijkbaar had zijn bezoek me erg veel energie gekost, want ik herinner me niet dat mijn vader daadwerkelijk vertrok. Klaarblijkelijk was ik toen alweer in slaap gevallen…