Met een schok kwam ik weer bij. Geen enkel geluid dringt tot mij door. Absolute stilte. Wat is er gebeurd? Lig ik nog wel in het bos? De mieren zijn weg. Langzaam probeer ik mijn ogen te openen, maar dat gaat tot mijn verbazing heel moeilijk: wat zijn mijn oogleden zwaar, het lijkt wel of ze zijn vastgeplakt.
Na uiteindelijk een goede nacht vind ik de dag maar helemaal niks. Ik ben nerveus over hoe het met jou gaat en nog zo een week met de kinderen binnen zie ik gewoon zo niet zitten. Alles komt op me af en ik ben de hele ochtend in staat in huilen uit te barsten.
Vandaag lig je de hele dag diep in slaap op je buik. Elke vier uren tillen we je bovenlichaam met de tillift omhoog en draaien we jouw hoofd van links en rechts of terug. Je reageert goed op de buikligging: de zuurstoftoediening kan flink afgebouwd worden! Groet Gerrie
Geplaatst door TimopicSneek op Vrijdag 24 december 2021