Oorspronkelijk zou het vliegtuig naar Semarang vandaag om 10.30 uur vertrekken, maar blijkbaar betrof dit niet ‘Engelse’ maar ‘Indonesische tijd’ (zie https://tim.dondorp.nl/kind-kan-de-was-doen/). In Nederland kreeg ik namelijk al het bericht dat de vlucht drie en een half uur was vervroegd. Aangezien je geacht werd anderhalf uur van te voren aanwezig te zijn, betekende dat dus vroeg opstaan.
Het werd dus toch een onaangekondigd bezoekje aan Kasih Bunda. Het Kindertehuis waarvan ik dus dacht dat ik daar gezeten had. Op goed geluk liet ik me erheen brengen door een Grab-taxi chauffeur. Sally, de schoondochter van mevrouw Jeanne Tumewu (die in 1979 Kasih Bunda, wat ‘moederliefde’ betekent oprichte), ontving mij aller hartelijkst.
De vlucht heb ik overleefd, maar vraag niet hoe. Ik zat aan het raampje met links van mij twee superchagrijnig kijkende Indo’s. Geen enkel woord, lachje of knikje kon er vanaf en de Indo die direct naast me zat had constant zijn rechterelleboog ver over de armleuning waardor mijn toch al beperkte ruimte extra werd ingkort.