Saya pulang! Het is nu 23.30 uur in Indonesie. Vanochtend heb ik ‘officieel’ afscheid genomen van Ibu, Bapa, kaka Ismanto, kaka Nuryati, kaka Arti, kaka Rina en ‘officieus’ van nani Anik, nani Eny, nani Nurul en nani Ratna. Ik zeg ‘officieel’ (zie foto) en officieus, omdat ik sterke vermoedens heb dat de nani’s (jongere zussen) morgen naar vliegveld Achmad Yani International Airport (SRG) komen om ‘officieel’ afscheid van me te nemen.
Op het vliegveld van Jakarta wacht ik op vlucht QR 955 van Jakarta naar Doha. Over anderhalf uur vliegen we. Zojuist vroeg Ilse over de free Wi-Fi van Jakarta Airport hoe mijn eerste vlucht van Semarang naar Jakarta verliep. Ik heb al veel geschreven over mijn emoties. Ik heb blije, verdrietige, verwarde en zelfs boze momenten gekend, maar plaats voor tranen was er bij mij niet.
Mijn neef Nuris (zoon van mijn oudste zus Nuryati) haalde mij van het vliegveld op met de auto van zijn schoonouders. Ik ben altijd een beetje bang dat ik door de bodem van die auto zak, want ik kan de straat gewoon door de vloer van de auto zien. Nuris spreekt redelijk Engels.