De waterpomp bleek niet in Ibu’s huis te passen, daarom werd deze in de tuin van haar kleinzoon Andi (zoon van zus Rina) geplaatst. Doormiddel van een pijpsysteem zou er dan vanaf daar water van en naar Ibu’s huisje worden gepompt. Andi zelf woont en werkt in Taiwan omdat het loon daar hoger is dan in Indonesië, maar zijn vrouw en kinderen wonen in het huis links van dat van mijn zus Nuryati. Dat gedeelte van de kampong zou dus hoge ogen moeten kunnen gooien bij monopoly: achter elkaar heb je dan het huis van neef Andi, het huis van oudste zus Nuryati, het huis van Ibu en het huis van oudste broer Ismanto. Nadat ik het bedrijf had betaald, ben ik weer direct naar mijn kamer gegaan om verder te slapen. Ik was immers nog steeds ziek. Van 8.00 uur (lokale tijd) tot 16.00 uur (lokale tijd) heb ik liggen dommelen, ijlen en slapen. Daarna werd ik wakker en had ik voldoende energie om te kijken hoever de installatie van de waterpomp gevorderd was. Toen ik ter plaatse was, bleek de waterpomp klaar te zijn. Het personeel van het bedrijf was net bezig de boorinstallatie af te breken. Zo’n boorinstallatie had ik nog nooit gezien: als je het mij vraagt waren het gewoon twee houten ladders die random in de grond waren gestoken, maar blijkbaar zat er toch een diepere betekenis achter (of liever gezegd ‘onder’) deze opstelling. Achtenveertig meter om precies te zijn: zo’n diep gat was er gegraven om de waterpomp werkend te krijgen. Onder het mom van ‘nu ik er toch ben’, besloot ik ook even een blik in Ibu’s huisje te werpen. Daar bleken mijn zussen Nuryati, Anik, Eni en Nurul te zitten. Anik en Eni had ik nog niet gezien, dus ik werd bijzonder hartelijk door hen begroet. Een beetje lastig was het wel, want Ratna was er niet. Dan is communiceren ineens een stuk lastiger, maar gelukkig spreekt Nurul een klein beetje Engels. Anik kwam naar me toe, pakte mijn hand (de rechter natuurlijk), legde daar met een plechtig gebaar een sleutel in, sloot mijn hand en drukte deze vervolgens aan haar hart terwijl ze iets in het Javaans prevelde. Niet begrijpend keek ik Nurul aan en ook door haar ernstige blik begreep ik wel dat dit belangrijk was. Het kostte Nurul enigszins moeite, maar uiteindelijk wist ze de woorden van Anik te vertalen: “Dit is de sleutel van Ibu’s huis. Hoewel je hem waarschijnlijk nooit zult gebruiken, vinden we het belangrijk deze aan jou te geven: weet dat je hier altijd welkom zult zijn… ♥ ” Heri Setiono
Geplaatst door Godong Indonesië op Dinsdag 10 juni 2025