Ziek of niet, vanochtend om een uur of zeven werd er zo hard op mijn deur gebonsd, dat dit onmogelijke de poezelige handjes van Ratna konden zijn. Toen ik met mijn koortsige hoofd de deur opendeed stond er een zwaaiend en schreeuwend familielid dat ik wel herkende, maar niet verstond. Wat ik wel begreep was dat ik met hem mee moest en wel direct.
De waterpomp bleek niet in Ibu’s huis te passen, daarom werd deze in de tuin van haar kleinzoon Andi (zoon van zus Rina) geplaatst. Doormiddel van een pijpsysteem zou er dan vanaf daar water van en naar Ibu’s huisje worden gepompt. Andi zelf woont en werkt in Taiwan omdat het loon daar hoger is dan in Indonesië, maar zijn vrouw en kinderen wonen in het huis links van dat van mijn zus Nuryati.
Kwam ik nog op een roze wolk thuis gisteravond, éénmaal thuis donderde ik er weer heel hard af. De foto’s waaruit bleek dat de installatie van de waterpomp voltooid was had ik naar Emelie gestuurd met de vraag hoe we de waterpomp ‘officieel’ aan de familie cadeau zouden doen. Het is me nog steeds niet duidelijk hoe het zover is gekomen, maar blijkbaar hadden wij daarover dermate verschillende ideeën dat de communicatie voor waarschijnlijk beide kanten op vervelende wijze werd verbroken.