Uiteindelijk zijn we in totaal drie uurtje bij Sulistyo geweest. Gezien de hitte best nog lang, maar als je kijkt naar de vier uur reistijd heen en de vier uur reistijd terug die de familie nog te gaan heeft is drie uur best kort. De familie hoorde ik niet mopperen: zij vonden het bezoek aan Sulistyo acht uur rijden meer dan waard. Morgen vertrekt mijn trein (de Argo Lawu 13) van PT Kereta Api Indonesia om 11.10 uur (lokale tijd) vanaf Stasiun Purwokerto (PWT) naar Stasiun Jakarta Gambir (GMR), verwachte aankomsttijd 15.25 uur (lokale tijd). Vanaf Jakarta Gambir neem ik dan een Bluebird taxi naar Bandara Soekarno-Hatta (CKG), verwachte aankomsttijd 16.30 uur lokale tijd. Om 21.00 uur (lokale tijd)/ 16.00 uur Nederlandse tijd vertrekt dan mijn vlucht (TK57) naar Istanbul (IST). Uiteindelijk verwacht ik op 18 juni om 9.40 uur (Nederlandse tijd) met vlucht TK1951 weer te landen op Schiphol. Om het mijzelf morgenochtend zo makkelijk mogelijk te maken, had ik voor vannacht het hotel uitgekozen dat zich het dichtstbij Stasiun Purwokerto (PWT) bevond: het Wisata Niagata Hotel. Toen de familie mij afzette bij dit hotel, bleek het werkelijk waar het meest imponerende hotel te zijn dat ik ooit had gezien. Ook de familie zette de grootst mogelijke ogen van verwondering op om daarmee vervolgens vol ontzag naar mij te kijken: dat ik mij zoiets als dit kon veroorloven. Maar ik schaamde me diep: één nacht slapen in dit hotel kostte mij omgerekend ongeveer 30 euro: precies het bedrag dat Sulistyo betaalt om 11 (!) mensen een maand lang (!) van de meest primaire levensbehoefte (een slaapplek) te kunnen voorzien. Na het afscheid van de familie heb ik dan ook gehuild als een kind: dit hotel heeft de afstand tussen mijn familie en mij meer vergroot, dan dat Turkey Airlines of welke vliegtuigmaatschappij dan ook ooit zou kunnen doen. Tim Dondorp
Geplaatst door Godong Indonesie op Maandag 16 juni 2025