De vlucht duurde ‘maar’ drie uurtjes, maar voor mijn gevoel was dit heel erg lang. Nu net geland in Instanbul. Ondanks dat de vlucht maar drie uurtjes duurde, kregen we een heuse maaltijd aan boord. Daar was ik blij om, want het advies van Ilse om op Schiphol nog even snel wat eten te halen had ik in de wind geslagen. Nu wachten op de ‘aansluitende’ vlucht naar Jakarta. De overstaptijd duurt net zo lang als de gehele eerste vlucht, maar de drie uren dat je op een vliegveld rondhangt gaan op de één of andere manier veel sneller voorbij dan de drie uren dat je in een vliegtuigstoel zit. In 2017 vloog ik ook met Turkisch Airlines naar Indonesië en ik herinnerde me nog dat Airport IST fantastisch is. Anders dan bij de ‘International transfers’ die ik bij alle andere luchthavens mocht meemaken, hoef ik hier niet opnieuw langs security (laptop, riem en gulp kunnen dus dicht blijven), zijn de loopafstanden naar de gates overzichtelijk kort en worden de drollen niet bijna door overijverige schoonmakers voor je doorgespoeld als je ongegeneerd lekker lang even wilt eh… …op een toilet. Na de eerste keer met Spoorloos (zie https://spoorloos.timdondorp.nl, wachtwoord ‘hunt4heru’), is het nu de achtste keer dat ik mijn biologische familie in Indonesië bezoek. Mijn IC-opname (zie https://tim.dondorp.nl/category/tim-op-ic-sneek/), is inmiddels alweer drie jaar geleden, maar ik heb nog altijd last van de waarschijnlijk tijdens de IC opname opgelopen neuropathie en ook de longcovid speelt mij serieus parten. Ik zal zeker niet zeggen dat het dit jaar de laatste keer zal zijn dat ik naar Indonesië ga, maar mijn bezoeken aan Indonesië zullen naar verwachting wel minder frequent zijn. Eigenlijk was ik helemaal niet van plan om dit jaar naar Indonesië te gaan, maar het is dit jaar precies 10 jaar geleden dat ik mijn biologische zussen Lin en Emelie (zie https://separatedatbirth.timdondorp.nl, wachtwoord ‘hunt4heru’) mocht leren kennen waarna we met zijn allen Indonesië voor de eerste keer bezochten (zie https://tim.dondorp.nl/…/indonesie…/reizen/reis-2016-1/). Voor Emelie, ‘die zus uit Zweden’ is het dus (ook) tien jaar geleden dat ze haar geboorteland en haar biologische familie heeft bezocht. Dat jubileum triggerde haar om dit jaar weer te gaan. Ze neemt haar hele gezin, haar adoptiemoeder en Bengt (vriend van haar adoptiemoeder) mee. Emelie houdt van deze reis ook een blog bij, weliswaar in het Zweeds (zie https://indonesienresa.blogg.se/) maar met Google Translate moet je een heel eind kunnen komen. Emelie heeft speciaal voor deze gelegenheid mij als ‘Indonesië expert’ en als broer gevraagd haar en haar gezelschap te begeleiden tijdens deze reis. Daar heb ik uiteraard ‘ja’ tegen gezegd. Ik heb een programma van vier dagen opgesteld en voorbereid, waarin we de plek waar Emelie en Lin geboren zijn, de begraafplaats waar Bapak en Ibu zijn begraven en zoveel mogelijk Indonesische familieleden gaan bezoeken. Zo komt het dat ik toch dit jaar naar Indonesië ga. Hoewel het dus mijn achtste keer is dat ik Indonesië bezoek wordt het ook voor mij een unieke en bijzondere reis. Nu dus een vlucht van 11 uren in het verschiet. Ik zie er als een berg tegenop, maar het is niet anders: op de fiets duurt langer. Bij Gate 15 klinkt en ziet alles wel weer vertrouwd: geen Turken meer zoals bij de eerste vlucht, maar allemaal Indo’s. Zolang ik mijn mond houd, val ik er helemaal niet op. Next stop: Jakarta CKG! Tim Dondorp
Geplaatst door Godong Indonesië op dinsdag 3 juni 2025