Nog altijd ben ik ziek zwak en misselijk, maar rond het middaguur had ik voldoende energie gespaard om even door de kampong te fietsen. Van Ratna had ik namelijk gehoord dat er ongeveer een jaar geleden een blanke man op de kampong was komen wonen en dat deze uit Nederland kwam. Hij woonde nog geen twee minuten lopen van Ratna haar huis vandaan. Deze man moest en zou ik opzoeken. Ik was namelijk erg benieuwd naar zijn verhaal. Met name wat hem ertoe bewogen had om huis en haard in Nederland achter te laten om hier op de kampong te gaan wonen. Ratna had ik al een paar keer gevraagd of zij deze man eens wilde aanspreken om te vragen of ik hem mocht bezoeken, maar Ratna durfde dat niet. Toen ik zei dat ik de man vanmiddag wilde opzoeken, gaf Ratna aan dat ze met me meeging. Samen liepen we recht op het huisje waar de man zou moeten wonen af. We stonden half in de deuropening toen ik inderdaad een blanke man zag zitten. Hij riep wat in het Engels naar een slaapkamer (er is bezoek voor je of iets dergelijks), maar toen viel hij van schrik bijna van zijn stoel. Ik sprak hem namelijk aan in het Nederlands en dat had hij natuurlijk totaal niet van iemand met een Indonesisch uiterlijk verwacht: “Het spijt me dat ik zomaar onaangekondigd kom binnenvallen, maar ik kom eigenlijk voor u.” Nadat Ton, want zo bleek hij te heten, van verbazing was bekomen nodigde hij ons uit en raakten we in gesprek. Ton vertelde mij dat hij zijn hele leven in de tuinbouw had gewerkt en nu een paar jaar met pensioen is. Nadat hij met pensioen was gegaan heeft hij ‘Sri Hartini’, die toen toevallig in Nederland was, ontmoet. Ze werden op slag verliefd. Op 20 april vorig jaar trouwden ze voor de kerk. Ton heeft geprobeerd zijn kersverse vrouw naar Nederland over te laten komen, maar omdat hij niet voor de wet getrouwd was ging dat niet. Daarop besloot hij alles in Nederland los te laten en naar zijn vrouw te verhuizen. Zo komt het dat hij nu net een jaar hier op de kampong woont. Op basis van een toeristenvisum (B211A) mag hij 3 x 60 dagen in Indonesië verblijven (elke 60 dagen verlengen). Na elk halfjaar vliegt hij even heen en weer naar Singapore, waarna hij weer 3 x 60 dagen in Indonesië mag verblijven. Ton en ik hebben best hele diepe en filosofische gesprekken gevoerd, waarin heel veel onderwerpen de revue passeerden. Van wat de zin van het leven is, tot de verschillen tussen de Nederlandse en de Indonesische maatschappij, het gemis van luxe en comfort op de kampong, hoe de keuze van Ton om toch op deze kampong te gaan wonen tot stand was gekomen en hoe daarbij de liefde, maar ook financiële afwegingen, een rol hebben gespeeld en nog altijd spelen. Uiteraard heb ik Ton ook verteld hoe het komt dat ik nu al tien jaar lang bijna jaarlijks deze kampong bezoek. Het hele adoptieverhaal en ook de Spoorloos uitzending is daarbij aanbod gekomen. Blijkbaar vielen wij op, want steeds meer kampongbewoners kwamen stiekem even kijken. Van Ratna hoorde ik later dat ik erg in achting was gestegen, omdat ik maar mooi in staat was gebleken met deze (in de ogen van de bewoners van de kampong toch wel wat vervreemde man) zo ontspannen kon lachen en praten. Zelf vond ik het ook heel bijzonder dat ik midden in deze kampong gewoon Nederlands kon praten en ik merkte aan Ton dat hij het heel fijn vond om weer eens te kunnen converseren en dat dan ook nog eens in zijn eigen taal. Ton spreekt zelf geen Bahasa, geen Javaans en op de kampong spreekt eigenlijk niemand Engels, ook zijn eigen vrouw niet. Toen ik afscheid van Ton nam, had hij de tranen in zijn ogen. We hebben nummers uitgewisseld en ik heb Ton beloofd hem een volgende keer zeker weer op te komen zoeken wanneer ik op de kampong ben. Omdat ik me weer ziek begon te voelen, heb ik met 1000 mg aan paracetamol van 15.00 uur tot 18.30 uur gerust/ geslapen. Daarna ben ik naar het Reinz restaurant gegaan. Omdat het vanavond ‘bonte avond’ was (mijn laatste nacht in Godong) had ik Abi en Ratna uitgenodigd om daar, samen met hun kinderen en met mij, te dineren. Het Reinz restaurant had ik niet toevallig uitgekozen: elk kwartaal houdt de familie een familiebijeenkomst. Toevallig vindt de volgende plaats op zondag 15 juni (over vier dagen). Omdat Emelie met haar familie uit Zweden en ik dus ook bij deze familiebijeenkomst aanwezig zullen zijn, is er een zaal bij dit Reinz restaurant gehuurd. In deze zaal zullen dan 60 mensen bijeenkomen en lunchen. Het leek mij leuk om vanavond alvast polshoogte te nemen. Eenmaal ter plaatse bleken alleen Ratna en Khalu er te zijn. Abi en Ibam waren er niet: volgens Ratna had Abi geen zin, omdat hij teleurgesteld was dat ik een auto met chauffeur in Semarang had gehuurd. Te moe om hier nog weer extra aandacht aan te besteden, heb ik het maar even zo gelaten… Heri Setiono
Geplaatst door Godong Indonesië op Woensdag 11 juni 2025