Gezien het tijdstip dat ik uiteindelijk in slaap ben gevallen vanochtend werd ik best vroeg wakker (6.00 uur Indonesische tijd). Voor Indonesische begrippen is 6.00 uur opstaan echter heel normaal (vanaf 15.00 uur is het hier ook al ‘avond’) dus besloot ik maar op te staan en een lekker uitgebreide warme douche te nemen.
Ditmaal geen huilende baby’s aan boord, wel ‘flippende’ kleuters. Ik weet eigenlijk niet wat erger is: één of twee baby’s die, omdat ze zich nog niet anders kunnen uiten, de hele vlucht aan het huilen zijn, of een stel kleuters dat zo hard aan het keten is dat de stewardessen er van moesten huilen.
Indonesië, een land van contrasten: het strekt zich uit over duizenden eilanden wordt gekenmerkt door adembenemende natuur, culturele rijkdom en een gastvrije bevolking. Indonesië draagt echter ook een minder glamoureuze waarheid met zich mee. Achter de exotische stranden, weelderige rijstvelden en de luxe resorts bevindt zich een wereld die vaak verborgen blijft voor de ogen van toeristen: de kampongs, waar het dagelijkse leven wordt gekenmerkt door armoede en strijd om de basisbehoeften.