De vlucht duurde ‘maar’ drie uurtjes, maar voor mijn gevoel was dit heel erg lang. Nu net geland in Instanbul. Ondanks dat de vlucht maar drie uurtjes duurde, kregen we een heuse maaltijd aan boord. Daar was ik blij om, want het advies van Ilse om op Schiphol nog even snel wat eten te halen had ik in de wind geslagen.
De vlucht heb ik overleefd, maar vraag niet hoe. Ik zat aan het raampje met links van mij twee superchagrijnig kijkende Indo’s. Geen enkel woord, lachje of knikje kon er vanaf en de Indo die direct naast me zat had constant zijn rechterelleboog ver over de armleuning waardor mijn toch al beperkte ruimte extra werd ingkort.
Gisteravond om een uurtje of 21.00 (lokale tijd) ben ik naar bed gegaan en tot mijn verbazing heb ik tot 7.30 (lokale tijd) vanochtend geslapen. Een ‘normale’ nacht gedraaid dus. Hopelijk ben ik zo in één keer van mijn ‘vliegtuigbeen’ af. Na een sober maar goed Indonesisch ontbijtbuffet in het hotel werk ik mijn blog bij wanneer het alweer tijd is om de koffers te pakken.