Na het restaurantbezoek was ik zo moe, dat ik geen energie meer over had om mijn koffers te pakken. Dat moest ik dus nog doen toen ik vanochtend wakker werd. Hoewel ik nog steeds grieperig was, leek het erop dat de koorts wegwas. Haastig begon ik dus met het inpakken en organiseren van mijn spulletjes. Net voordat Amri met zijn bus voor stond, wist ik het eindlevel van ‘Tetris voor volwassenen’ uit te spelen. Alles liep volgens plan, behalve dan dat er net voor Semarang een verkeersongeval plaatsvond. Hierdoor konden wij anderhalfuur (!) lang, geen meter voor- en geen meter achteruit. Ik stuurde Emelie een bericht dat we vastzaten en dat zij zich, hoe spijtig het ook is, een uur op het vliegveld moesten zien te vermaken. Twee uur later dan gepland, was het weerzien op vliegveld Semarang SRG dan eindelijk daar. Hoewel het inmiddels al donker was, besloten we toch Mrcan delis rejo, de geboorteplek van Emelie, Lin, Eni, Nurul en Ratna, te bezoeken. De Indonesische familie reed weg in de extra auto die ik voor ze gehuurd had en de Euopese familie volgden haar in de bus van Amri. Na 5,2 kilometer rijden (een uur over gedaan), stapten we uit in Tembalang om op het dak te neer te kijken waaronder zowel Emelie, Lin, Eni, Nurul als Ratna voor het eerst het levenslicht zagen. We hebben ongeveer 40 minuten op de geboortekampong van zowel Emelie, Lin, Eni, Nurul als Ratna rondgelopen. Zo hebben we ook de school gezien waar we waarschijnlijk naartoe zouden zijn gegaan als we niet ter adoptie waren afgestaan. Na de geboorte van Ratna, overleed Ibu haar moeder Slamet (mijn biologische oma). Toen Slamet haar huis in Klambu naliet, besloten Bapak en Ibu hun eigen huisje in Mrcan delis rejo te verkopen om erin te kunnen trekken. De belangrijkste reden voor hen om dat te doen was dat de dagelijkse levenskosten (boodschappen, vaste lasten, onderwijs) in Klambu veel lager lagen dan in Mrcan delis rejo (Semarang). Na ons bezoek bezochten we ‘Dapur Mama Cafe & The Kays Patisserie Brunch’, een mooi restaurant, waarop alle bestelbare gerechten waren gefotografeerd. Superhandig! Na een goed ontbijt (19.00 uur ’s avonds, maar dit was pas mijn eerste maaltijd van de dag) vertrok de Indonesische delegatie met de extra gehuurde auto inclusief chauffeur weer richting Grobogan en de Europese delegatie richting Purwodadi. Toen ik maanden geleden de hotels boekte, had ik drie twee persoonskamers geboekt: precies genoeg voor Mateos, Emelie, Olivia en Bellis. Later bleek er een kamer bijgeboekt te moeten worden, omdat Emelie haar moeder en de vriend van haar moeder aan de Zweedse delegatie werden toegevoegd. Een extra kamer bijboeken bleek helaas niet mogelijk te zijn, althans niet online. Daarop besloot ik mijn kamer af te staan en in een ander hotel een kamer voor mijzelf bij te boeken. En zo komt het dat de Zweedse delegatie werd afgezet bij het Kyriad Grandmaster Hotel en ik bij het Harvest Hotel. Te moe om ook maar nog maar iets te doen zeeg ik op bed neer om als een blok in slaap te vallen. Bekijk op https://indonesienresa.blogg.se/2025/june/forsta-motet.html, https://indonesienresa.blogg.se/…/var-fodelseplats.html en https://indonesienresa.blogg.se/…/forsta-kvallen-2.html hoe Emelie deze dag zelf heeft ervaren. Heri Setiono
Geplaatst door Godong Indonesie op Vrijdag 13 juni 2025