Kwam ik nog op een roze wolk thuis gisteravond, éénmaal thuis donderde ik er weer heel hard af. De foto’s waaruit bleek dat de installatie van de waterpomp voltooid was had ik naar Emelie gestuurd met de vraag hoe we de waterpomp ‘officieel’ aan de familie cadeau zouden doen. Het is me nog steeds niet duidelijk hoe het zover is gekomen, maar blijkbaar hadden wij daarover dermate verschillende ideeën dat de communicatie voor waarschijnlijk beide kanten op vervelende wijze werd verbroken. Sindsdien hebben we geen woord meer met elkaar gesproken/ dan wel getypt. Desondanks komt Emelie wel met haar gezin morgen op het vliegveld in Semarang aan. Zoals gezegd had ik een heel programma voor de komende vier dagen opgesteld. Als er echter iets is wat ik geleerd heb in Indonesië, dan is het wel dat je daar nooit op gemaakte afspraken aan kunt. Ik heb hier (meerdere malen) wel meegemaakt dat vliegtickets werden gewijzigd of zelfs gecanceld, bevestigde hotelboekingen door betreffende hotels geannuleerd werden, of dat personen last minute afzeiden omdat ze bijvoorbeeld ineens naar Mekka vertrokken of zomaar ineens een ander plan trokken. Voor de komende vier dagen had ik chauffeur Amri (dezelfde als vorig jaar) met een grote witte 9-persoonsbus (dezelfde als vorig jaar) geregeld. Deze chauffeur zal al het transport voor zijn rekening nemen en tegelijk ook optreden als vertaler. Emelie en haar gezelschap landen morgen met vlucht JT271 om 15.05 uur (lokale tijd) op Semarang Airport (SRG). Het was de bedoeling dat ik hen samen met Amri en Eni op het vliegveld zou opwachten. Het was belangrijk dat Eni er ook zou zijn, want ik had voor morgen direct een bezoek aan ‘Mrican delis rejo’, de geboorteplaats van Anik, Emelie, Lin, Eni, Nurul en Ratna (‘de laatste zes van Bapak en Ibu’), gepland. Aangezien ik zelf enkel ‘kampung Sawah besar’, de geboorteplaats van ‘de eerste negen van Bapak en Ibu’, heb bezocht (zie https://tim.dondorp.nl/kampung-sawah-besar) had ik geen idee waar ik deze echter kon vinden. Gelukkig had Eni toegezegd te helpen. Vanwege eerdergenoemde privéomstandigheden is Eni echter afgehaakt. Uiteindelijk is het gelukt (denk ik), maar het heeft me flink wat moeite gekost om vervanging te vinden. Tot vanochtend was het niet duidelijk wie Eni zou kunnen vervangen, maar daar kwam verandering in toen Ratna mij vertelde dat Emelie haar vanochtend had gevraagd of zij ook op het vliegveld van Semarang zou staan. Ratna had gezegd dat dit niet het geval was, omdat er onvoldoende plek in de bus zou zijn om daarna met zijn allen onze weg te kunnen vervolgen. Toch leek het mij erg leuk om met een aantal zussen onze familie uit Zweden op het vliegveld te verwelkomen. Ik had al bedacht dat ik onze chauffeur/ vertaler Ismanto, Ratna en mij uit Godong, Nurul uit Karang Rayung en Anik uit Demak zou laten ophalen waarna we bij wijze van verrassing met zijn allen Emelie en haar familie zouden verwelkomen op het vliegveld. Vervolgens zou ik een extra auo met chauffeur huren op het vliegveld zodat we met zijn allen ‘Mrican delis rejo’ zouden kunnen bezoeken, wellicht nog wat konden eten/ winkelen in Semarang om daarna met het busje van Amri en de gehuurde extra auto met chauffeur weer richting Grobogan (provincie waar Purwodadi, Godong, Demak en Karang Rayung liggen) te rijden. Dit plan stuitte echter op heel veel weerstand bij Ratna. Ze stond erop dat de familie een eigen auto zou huren. Dat kan natuurlijk ook, maar ze vroeg mij of ik daar voor de helft aan mee wilde betalen. Dat zou echter betekenen dat de familie apart van mij dezelfde route van Grobogan naar Semarang zou rijden, terwijl ik dan (op chauffeur Amri na uiteraard) in een lege 9-persoonsbus zou zitten. Ik vond dat niet alleen volstrekt onlogisch, ik zou me dan ook een beetje buitengesloten voelen. Omdat ik niet (financieel) wilde meewerken aan buitensluiting heb ik Ratna laten weten hieraan niet mee te willen betalen. Ik voelde wel dat dat mij niet in dank werd afgenomen. Omdat de familie toch graag Emelie wilde verwelkomen op het vliegveld en ik ze niet had gevraagd mee te betalen wanneer ik een auto voor haar zou huren in Semarang, ging ze uiteindelijk toch schoorvoetend en met een pruillip van hier tot… Semarang (althans, daar ben ik bang voor morgen) met mijn voorstel akkoord. Emelie en ik even niet op speaking terms en een misnoegde Indonesische familie. Wat zal dat voor gevolgen hebben voor het weerzien morgen? Heri Setiono
Geplaatst door Godong Indonesie op Woensdag 11 juni 2025