Ziek of niet, vanochtend om een uur of zeven werd er zo hard op mijn deur gebonsd, dat dit onmogelijke de poezelige handjes van Ratna konden zijn. Toen ik met mijn koortsige hoofd de deur opendeed stond er een zwaaiend en schreeuwend familielid dat ik wel herkende, maar niet verstond. Wat ik wel begreep was dat ik met hem mee moest en wel direct. Dat was me toch te gortig. Gezien hoe ik me voelde wilde ik eerst graag twee paracetamols naar binnen stouwen en via Whatsapp aan Ratna vragen of zij wellicht wist wat er speelde. Dat was gelukkig het geval. Ratna bleek met Eni en Anik onderweg naar Godong te zijn. Afgelopen nacht was Eni vanwege privéomstandigheden door Ratna en Anik halsoverkop naar Demak gehaald. Maar het bedrijf dat aanvankelijk morgen de waterpomp voor Ibu haar huis zou installeren, stond echter vandaag al op de stoep. De spreekwoordelijke versie dan, want Godong is zoals voor het grootste gedeelte van Indonesië geldt niet voor voetgangers gemaakt: een stoep kennen ze hier dan ook niet. Zes man stond er klaar om de waterpomp te installeren, maar ja. Er was nog niet betaald. Of ik even zeven miljoen wilde meegeven of mee wilde gaan om te betalen. Hoewel ik nog steeds ziek was, was de keuze snel gemaakt: ik wilde immers niet zomaar zeven miljoen meegeven…
Geplaatst door Godong Indonesië op dinsdag 10 juni 2025