Zoals eerder vermeld kies ik er dus voor het glamoureuze Bali te mijden en in plaats daarvan te gaan voor de dagelijkse realiteit op de kampong waar nog altijd vele biologische familieleden wonen. Vorig jaar ben ik natuurlijk ook met mijn gezin en mijn ouders naar Indonesië geweest. Ook toen bezochten we deze kampong en verbleven we enkele dagen in Hotel ‘RedDoorz Syariah near Pasar Godong’. Daarna zijn we ook naar Bali gegaan. Ik wil helemaal niet zeggen dat ik Bali vervelend vond, maar als ik alleen was geweest was ik liever op de kampong gebleven. Naar lokale begrippen is Hotel ‘RedDoorz Syariah near Pasar Godong’ een luxe hotel. De kamer heeft immers een airco en een zittoilet: een zeldzaamheid hier op de kampong aangezien vrijwel alle locals hier een hurktoilet of zelfs alleen een gat in de vloer hebben. ‘RedDoorz Syariah near Pasar Godong’ mag naar ‘onze’ Westerse maatstaven de naam ‘hotel’ eigenlijk niet dragen. Er is geen warm water, geen wastafel, het toilet is hartstikke vies, er komt een klein straaltje water uit een slangetje waarmee je geacht wordt de grote flexibele plastic emmer met water te vullen om vervolgens met een ‘tabo’ koud water (warm water is niet beschikbaar) op te scheppen en over je heen te gieten als je wilt douchen. Toen ik door de Gojek driver bij Hotel ‘RedDoorz Syariah near Pasar Godong’ werd afgezet, werd ik er emotioneel van: het voelde weer als thuiskomen. De WiFi deed het automatisch, de hoteleigenaar wist nog wie ik was en ook de overbuurvrouw kon me nog herinneren. Hoeveel meer bewijs dat je thuis bent kan je hebben? Familiebezoek natuurlijk! Stiekem had ik op een welkom gehoopt. Als ‘stille’ hint had ik mijn locatie online in de familiewhatsappgroep gedeeld. Hoewel veel familieleden enthousiast in de whatsappgroep reageerden naarmate ik het hotel naderde, heb ik zowel bij aankomst als de rest van de avond geen familielid gezien. Ik was hierover maar een klein beetje teleurgesteld, want op basis van de ervaringen van afgelopen jaren had ik het ook eigenlijk niet verwacht. Het eerste wat ik deed was mijn rugzak legen om met die lege rugzak naar Indomaret, de locale supermarkt, in de kampong te togen. Het personeel dat daar werkte kende mij blijkbaar ook nog, want twee vrouwen verstopten zich direct achter de kassa toen ze mij zagen. Altijd als ik er boodschappen doe giechelt het personeel zenuwachtig: niemand durft mij af te laten rekenen omdat niemand Engels spreekt. Wanneer ik in Godong ben koop ik altijd als allereerste toiletpapier (nog harder gegiechel bij de kassa), Soffel (lokaal middel tegen muggen dat hier beter helpt dan alle deet-rommel die je in Nederland koopt bij elkaar), iets wat voor een broodje kaas moet doorgaan, twee flessen Sprite Zero en een fles Coca Cola Zero. Heette de familie mij geen welkom, Indomaret deed dit wel door mij met de vreemdste Coca Cola Zero fles die ik ooit in mijn handen heb gehad (zie foto) uit te schelden voor ‘hore’. Ik heb het voor de zekerheid nog even opgezocht, maar volgens AI betreft ‘hore’ toch echt een ‘verb’ met een negatieve ‘connotatie’ dat verwijst naar een vrouw die zich bezighoudt met ongeoorloofde seksuele contacten of prostitutie. Het personeel was zich van geen kwaad bewust (spreekt natuurlijk geen Engels), maar ondanks dat: rare jongens die Indo’s. De cola smaakte er gelukkig niet minder om. Heri Setiono
Geplaatst door Godong Indonesië op Zondag 8 juni 2025