Ditmaal geen huilende baby’s aan boord, wel ‘flippende’ kleuters. Ik weet eigenlijk niet wat erger is: één of twee baby’s die, omdat ze zich nog niet anders kunnen uiten, de hele vlucht aan het huilen zijn, of een stel kleuters dat zo hard aan het keten is dat de stewardessen er van moesten huilen. Waarom de ouders hier dan niets van zeggen? Er wordt wel eens gezegd dat Indonesische ouders nooit ‘nee’ tegen hun kinderen zeggen. Het ligt echter wat genuanceerder: rechtuit ‘nee’ zeggen, wordt in de Indonesische cultuur überhaupt als onbeleefd en respectloos gezien. Van kinds af aan wordt dan ook aangeleerd dit niet te doen. Ouders zeggen dan ook inderdaad niet rechtstreeks ‘nee’ tegen hun kinderen, maar in het Bahasa zijn er verschillende woorden die op ‘ja’ lijken maar eigenlijk ‘nee’ betekenen. Een voorbeeld hiervan is “Bisa” (kan). Direct ‘Nee’ zeggen kan dan al onbeleefd zijn, schreeuwen of op een andere manier je ongenoegen uiten wordt als ronduit onbeschoft gezien. Andersom betekent het dus ook dat een kalme, vriendelijk lachende Indo, misschien helemaal niet zo relaxed is. Het is ook niet handig als je linkhandig bent in Indonesië: zowel moslims als hindoes vinden het onbeleefd om ook maar iets te doen met de onreine linkerhand, behalve dan je billen afvegen. Eten, een cadeau aanbieden, handen schudden: het is een absolute no go met links. Iets aanwijzen met je linker wijsvinger is überhaupt not done, maar wijzen met je rechterwijsvinger kan je beter ook maar achterwege laten. Wijzen doe je in Indonesië met je duim. Raak ook liever niet iemands hoofd ongevraagd aan, een onschuldige aai over de bol bij een kind kan bijvoorbeeld al beledigend worden opgevat: het hoofd wordt als heilig beschouwd, omdat daar de ziel in leeft. Tot zover de theorie, want na het ophalen van mijn bagage bleek dat het op vliegveld Achmad Yani (SRG) er in de praktijk op zijn zachtst gezegd ‘anders’ aan toe gaat. En uiteraard betrof het weer die taxichauffeurs. Direct na het verlaten van de bagagebanden werden alle vliegtuigpassagiers weer opgewacht door een horde schreeuwende, wijzende (gewoon met alle wijsvingers die er maar voor handen waren), duwende en trekkende menigte taxichauffeurs. Nu moest ik inderdaad met een taxi naar het ‘RedDoorz Syariah near Pasar Godong’ hotel. Van Semarang naar Godong is ongeveer 50 kilometer en met de auto ben je, afhankelijk van de drukte, ongeveer twee uur onderweg. Tussen al die ‘onbeschoft’ graaiende taxichauffeurs, had ik er ook eentje gespot met een Grab jasje aan. Zoals eerder uitgelegd (zie https://tim.dondorp.nl/sanur/) heb ik altijd een sterke voorkeur gehad voor Grab. Voordat ik deze chauffeur echter kon ‘Grabben’ werd ik bij mijn linkerhand gepakt (de onbeschoftheid) en door een andere chauffeur driftig richting een auto geduwd met daarop de woorden ‘Maxime Transportasi’. Ik wilde tegenstribbelen, maar genoemde Grab chauffeur was me voor. Omdat ‘Grab’ wel door had dat ik aanvankelijk hem wilde aanspreken, ‘grabde’ hij iets wat op een schrijfmap leek en sloeg serieus daarmee pardoes OP HET HOOFD van ‘Maxime’. Blijkbaar vonden toen ook de beveiligers dat er een grens was overschreden: er kwamen er maar liefst drie tegelijk aangesneld. De consternatie besloot ik verder niet af te wachten. In plaats daarvan snelde ik door naar de aankomsthal voor wederom een soepje bij de A & W. Daar bestelde ik op mijn dooie gemak via de Gojek Ap op mijn iPhone een Gojek Gocar (taxi) voor omgerekend ongeveer 15 euro. Gojek is een tegenhanger van Grab. Gojek en Grab werken allebei precies hetzelfde. De ene keer is Grab goedkoper, de andere keer Gojek. Gezien ik het vermoeden had dat de Grab chauffeur momenteel ‘even niet beschikbaar was’, koos ik nu bewust voor Gojek. Next stop: Hotel ‘RedDoorz Syariah near Pasar Godong’! Heri Setiono
Geplaatst door Godong Indonesie op Zaterdag 7 juni 2025