Gisteravond om een uurtje of 21.00 (lokale tijd) ben ik naar bed gegaan en tot mijn verbazing heb ik tot 7.30 (lokale tijd) vanochtend geslapen. Een ‘normale’ nacht gedraaid dus. Hopelijk ben ik zo in één keer van mijn ‘vliegtuigbeen’ af. Na een sober maar goed Indonesisch ontbijtbuffet in het hotel werk ik mijn blog bij wanneer het alweer tijd is om de koffers te pakken. Mijn volgende vlucht QG426 naar Makassar vertrekt om 15.30 uur (Indonesische tijd) vanaf Terminal 1B. Vanaf Terminal 2E neem ik echter eerst de Skytrain de andere kant op: terug naar Terminal 3 waar ik gisteren landde. Daar bevindt zich namelijk een BNI (Bank Negara Indonesia) kantoor en zoals elk jaar moet ik na aankomst in Indonesië eerst mijn Indonesische bankrekening activeren wegens inactiviteit. Hoewel er geen woord Engels wordt gesproken, ging het tot nog toe elk jaar goed. Nadat ik mijn paspoort, mijn bankpasje en mijn bankboekje af had gegeven mocht ik plaatsnemen in de wachtruimte. Een kwartiertje later kwam een uiterst zenuwachtige bankmedewerkster met een nog zenuwachtiger uitziende beveiliger en een telefoon in haar hand terug. Uiterst vriendelijk glimlachend liet ze mij een blik op haar telefoon werpen. Google translate: “Your account has been cancelend. Thank you and have a nice day!” Verbouwereerd wilde ik nog vragen wat er dan met het geld is gebeurd wat er nog op mijn rekening stond (was niet zo veel gelukkig), maar de beveiliger liet me op niet te missen wijze blijken dat het toch echt tijd werd te gaan: hij drukte mij mijn pinpas, mijn paspoort en mijn bankboekje in de hand en wees me resoluut de deur. Verbouwereerd verliet ik het bankkantoor “Selamat datang di Indonesia.” Omdat ik de aankomst terminal verliet, werd ik net als gisteren overigens direct overvallen door een waar leger aan taxichauffeurs. Of ik niet alsjeblieft een taxi wilde nemen in plaats van de Skytrain. Jakarta is wat dat betreft veranderd in een ware taxioorlog: woedende taxichauffeurs die de strijd aangaan met de overheid, met elkaar en zelfs met de klanten. Hoewel ik weldegelijk begrijp dat de in gebruik name van de Skytrain op 17 september 2017 een doorn in het oog is voor veel taxichauffeurs, gaat mijn voorkeur toch echt uit naar de Skytrain. Niet alleen omdat deze je gratis en veel sneller (gemiddeld 7 minuten i.p.v. een half uur) naar de andere terminals brengt, het is ook echt veel veiliger. Ik herinner me nog dat het nemen van een taxi toen Skytrain er nog niet was een hele intimiderende ervaring was. Onverbiddelijk baande ik me dus een weg tussen al die opdringerige taxichauffeurs, terwijl ik naar de ingang van de Skytrain bleef wijzen om daar eenmaal aangekomen een zucht van verlichting te slagen. Het inchecken bij T1B verliep soepel. Na afgifte van mijn bagage mocht ik naar Gate B3. Drie uur voor vertrek kwam ik daar aan. Normaliter is drie uren wachten te doen, maar uitgerekend nu bleek de airco bij deze gate stuk te zijn en tot overmaat van ramp had het vliegtuig ook nog vertraging (Selamat datang di Indonesia). Naarmate de oorspronkelijke vertrektijd naderde, werd ik zenuwachtiger en zenuwachtiger. Naast mij waren er nog maar vijf anderen bij de gate. Iets klopte er niet: het vliegtuig zou toch wel meer dan zes mensen vervoeren? Op een grote monitor zag ik echter wel dat het gatenummer klopte. Toen, een kwartiertje later dan de oorspronkelijke vertrektijd, werd omgeroepen dat passagiers voor Makassar mochten boarden, stroomde de gate ineens vol mensen. Wat ik niet wist was de gates na de securitycheck met elkaar verbonden bleken te zijn. Gate B4 was slechts een paar minuten lopen en alle passagiers hadden daar zitten te wachten. Hele begrijpelijk, want in plaats van de 38 (!) graden bij gate B3, was het daar 17 graden. Voor deze ‘korte’ vlucht (toch ook weer 2 uur en 25 minuten), kon ik geen stoel uitkiezen, ook niet bij het online inchecken. Wederom bleek dat ik een stoeltje bij het raam boven de rechtervleugel toegewezen had gekregen en ook nu was er een random baby in de buurt (in de stoel naast mij zelfs). Ook deze baby was de hele vlucht aan het huilen. Ditmaal vond ik het minder erg. De ouders verontschuldigde zich meerdere malen en hoewel ik dus een ‘normale’ nacht had gedraaid was ik zo moe dat ik tot aan de landing als een blok in slaap ben gevallen. Vlak voor de landing werd ik wakker omdat het toen naast mij, jawel, ‘oorverdovend’ stil werd: de hele vlucht zat de baby te snoeihard te janken om dan bij de landing in slaap te vallen. Rare jongens die Indo’s… Heri Setiono
Geplaatst door Godong Indonesië op Vrijdag 6 juni 2025