De vlucht heb ik overleefd, maar vraag niet hoe. Ik zat aan het raampje met links van mij twee superchagrijnig kijkende Indo’s. Geen enkel woord, lachje of knikje kon er vanaf en de Indo die direct naast me zat had constant zijn rechterelleboog ver over de armleuning waardor mijn toch al beperkte ruimte extra werd ingkort. Voor 11 uren vliegen krijg je zeker waar voor je geld, maar van vliegen met ‘extra korting’ had ik me toch wat anders voorgesteld. De hele vlucht ben ik niet van mijn plek af geweest, er kon zelfs geen toiletbezoekje vanaf. Recht voor me had een baby er waarschijnlijk ook last van dat iemand constant in zijn of haar zij zat te prikken, want maar liefst de volle 11 uren lang (!) zette hij of zij een keel op van jewelste. Halverwege de vlucht dacht ik nog: “Overboord gooien die baby!” maar toen bedacht ik me ook dat er ooit (45 jaar geleden om precies te zijn), niet één maar zelfs twee identieke baby’s de hele vliegreis van Indonesië naar Nederland alles aan elkaar los en vast hebben gekrijst, gekotst en gepoept en dat ik daar één van was… Uiteindelijk geland op Jakarta Airport (CKG), speelden de gebruikelijke taferelen zich weer af. Supermodern stonden er NS achtige poortjes klaar waar je, als je Indonesiër bent, automatisch je paspoort kon laten checken waarna je je bagage kon ophalen en vrij was Indonesië verder in te gaan. Uiteraard moest ik me echter als ‘foreigner’ melden bij ‘Immigration’ (voelt elke keer weer een beetje als een soort afwijzing in ‘eigen’ land). Er stonden maar liefst 16 balies waar ‘buitenlanders’ met hun verplichte e-VOA (https://evisa.imigrasi.go.id/) konden inchecken, maar er was er welgeteld maar ééntje open: ‘Selamat datang di Indonesia’ (welkom in Indonesië). Dat gevoel van welkom werd nog eens versterkt toen een securitymedewerker mij na drie kwartier (dat was ongeveer halverwege) vriendelijk maar resoluut richting eerdergenoemde ‘ns’ poortjes probeerde te dirigeren. Toen het hem duidelijk werd dat ik, ondanks mijn Indonesische looks, toch echt in de juiste rij stond, liet de beveiliger mij ietswat beduusd in de rij achter. Nog eens drie kwartier later stond ik dan eindelijk weer bij de voor mij vertrouwde bagagebanden. Dankzij de Apple AirTag die ik in mijn koffer had verstopt, had ik in de rij bij Immigraton al gezien dat mijn koffer daar op mij stond te wachten. Bij de douane moest ik mijn digitaal ingevulde douaneformulier (https://ecd.beacukai.go.id/) nog even laten scannen en toen waren blijkbaar aan alle verplichtingen om Indonesië in te mogen voldaan. Ik zeg blijkbaar, want sinds 29 augustus 2024 is het voor buitenlanders ook verplicht online een SSHP (SATUSEHAT Health Pass) aan te vragen (https://sshp.kemkes.go.id). Deze had ik braaf aangevraagd, maar er werd nergens naar gevraagd. Wellicht komt deze later nog van (SATUSEHAT Health) pass? Tegenwoordig heb je direct na de douane overigens de mogelijkheid om je IMEI-nummer te laten registreren. Dat is sinds 18 april 2020 verplicht wanneer je langer dan 90 dagen met je mobiele telefoon via een lokaal aangekochte (e)sim kaart wil Internetten. Althans, dat is de officiële lezing van de Indonesische overheid. In de praktijk blijkt vaak dat toegang tot Internet via lokale (e)sim kaarten al direct of na een paar dagen geblokkeerd worden (Selamat datang di Indonesia) totdat je je IMEI-nummer alsnog hebt laten registreren. Persoonlijk maak ik daarom altijd de keuze om mijn e-sim van tevoren via een niet Indonesische verkoper aan te schaffen. Dit heeft het voordeel dat je niet wederom met dezelfde mensen waar je even van te voren bij Immigration in de rij stond een uur moet wachten en dat je geen extra belasting hoeft te betalen wanneer de dagwaarde van je telefoon hoger is dan 500 euro (vanaf een iPhone 14 is dit meestal het geval). Dat zou dan neerkomen op 10% importbelasting + 11% PPN (BTW) + 20% inkomstenbelasting als je geen Indonesisch belastingnummer over de meerwaarde boven de 500 euro. Voor eeniPhone met een dagwaarde van ± 1000 euro zou dat ongeveer neerkomen op 200 euro aan belasting. Ik heb een iPhone 13 mini. Je kunt je afvragen of de dagwaarde daarvan nog wel hoger is dan 500 euro, maar om mogelijke discussies, lange rijen en de mogelijkheid dat toegang tot Internet binnen 90 dagen wordt geblokkeerd te voorkomen heb ik er deze keer (elk keer kijk ik welke optie op dat moment het beste is) voor gekozen om een e-sim aan te schaffen via Bytesim (https://bytesim.com/products/esim-indonesia…). Vanaf de aankomstterminal (T3) nam ik de Skytrain naar T2 om daar in te checken in Hotel Jakarta Airport. Dit hotel bevindt zich op het vliegveld zelf (Terminal 2E) en staat onder lokals bekend als het ‘Transit Hotel’. Je verblijft dus op het vliegveld zelf. Ideaal voor mensen die net als ik de volgende dag weer verder vliegen (geen opdringerige taxichauffeurs aan je hoofd die je tegen veel te hoge prijzen naar je hotel willen brengen). Op T2 bevindt zich direct naast de in- en uitgang van de Skytrain een A & W. Daar besloot ik ‘wat’ te gaan eten. Ik had geen idee ‘wat dat wat’ precies inhield (vermoedelijk kipnuggets met wortel- en maissoep) maar die soep was me toch lekker! Vanaf heden mijn absolute favoriet in Indonesië en daarbuiten. Na het eten kocht ik bij de Indomaret Point (ook op T2) wat drinken en een zakje chips om de avond mee door te kunnen komen. Morgen om 15.30 uur lokale tijd (10.30 uur Nederlandse tijd) vertrekt mijn volgende vlucht. Next stop: Makassar (hoofdstad Sulawesi en de geboortestad van mijn biologische vader Bapak Radjiman). Heri Setiono
Geplaatst door Godong Indonesie op Woensdag 4 juni 2025